#Lutetia: oef, op naar de Archives Nationales

Nou, twee dagen van presentaties op hoog beleidsniveau: ik ben blij dat dit onderdeel van het programma achter de rug is. Hoe is het toch mogelijk dat sommige sprekers vooral zichzelf en hun land ophemelen, zonder daarbij rekening te houden met hun publiek? Ze moesten die mensen stenigen en er een filmpje voor kabouter Wesley van maken: dan hadden hun on-daden nog enig nut tot vermaak ende glorie van de samenleving en het gewone voetvolk. Maar neen. Geen wonder dat het een va & vient was in de aula. Mensen die het te warm hadden, mensen met dorst, mensen die het niet meer konden aanhoren, mensen die gewoonweg de benen wilden strekken: je kan het niet zo gek bedenken, of er was wel een reden om even of lang uit de aula te verdwijnen. Ik ben echter een volhouder, en ben weliswaar tijdens de middagpauze als eerste de zaal uit gevlucht, maar ik ben wel mooi braaf blijven luisteren... Kwestie van de eer van de Lage Landen hoog te houden...
Ik heb slechts één interessant feit gehoord, en dat heeft meer invloed op mijn werk in Brussel, dan in Den Haag... Ook de laatste presentatie, over mecenaat, was nog interessant, hoewel dit niet meteen 'mijn ding' is. Alleszins, sinds de Franse wetgeving op dit vlak gewijzigd is, is het mecenaat in opmars. En wat is het verschil met sponsoring: dat er absoluut geen reclame mag gemaakt worden door de donor.
Kortom, aan alle beleidsmakers van de wereld: onthou het goed: mensen zijn niet geïnteresseerd in hoe het beleid in vakjes is ingedeeld, en hoe jullie dat allemaal in heroïsche veldslagen hebben bereikt. Normale mensen zijn geïnteresseerd in hoe ze geld kunnen krijgen om hun core business te kunnen uitvoeren. Dat werd duidelijk toen vooral enkele Afrikaanse dames en heren op subtiele, edoch niet mis te verstane wijze, lieten weten dat ze van die niets zeggende presentaties (er was er één die op dit vlak zonder meer een medaille verdiende) naar meer concrete feiten wilden overgaan. Geen wonder dat de man in kwestie volledig door de mand viel...
Maar goed, tot zover het officiële gedeelte van mijn dag. Op ander vlak was er meer te beleven. Zo ben ik in volle voorbereiding van het bezoek van het diplomatiek gezantschap dat dit weekend arriveert. Jaja, ik ben niet vrijblijvend in Parijs. De ere-consul van "Les pays motards" en de ambassadrice-inspectrice-générale de l'extérieur & de l'intérieur komen mij met een bezoek vereren. Deze laatste dame gaat ook door het leven als "blonde squaw", maar dergelijke titelatuur wordt misschien wel gebruikt in de prairie, maar dus niet in het mondaine Parijs... Goed, de rode loper ligt al, en het ontvangstcomité is aan het werk...
Daarnaast bezondig ik mij ook nog aan wereldse zaken. Ik was al in de wolken met de affiche van mijn vriend-heroïsche stripkrijger, maar vandaag was het méér dan bingo.
Stel je voor, je wandelt rustig in de métrogangen van Parijs, en dan valt je oog op dit kleinood.
Welnu, dan staat het gewoonweg vast dat een bezoek aan het Musée de Cluny op de agenda/het menu staat. Heb ik meteen een uitvlucht om dat museum, dat nogal wat te bieden heeft, te bezoeken.
En dan ook nog een kleine avondlijke verkenning, die mij toch wel dicht bij de bron bracht. Want kijk eens aan: in deze straat gaat het weliswaar niet gebeuren, maar het geeft wel aan dat morgen het festijn écht gaat beginnen...
Alors, ça suffit pour ajourd'hui.