#Lutetia - het prille begin

Goed, nu 23 archiefdingen achter de rug is, hoef ik niet meer te bloggen. Het is een fijn gevoel, maar nu ik in Parijs ben, kan ik toch maar even wat weetjes en aardigheden aan de wereld meegeven. De volgende 20 nachten slaap ik in de lichtstad, niet al te ver van de Seine, iets verder weg echter van dé bron van alle Franse weten (dat is dus overduidelijk niet de "très grand bibliothèque", maar gewoonweg de Archives Nationales).
Maar eerst is het zaak om in Lutetia toe te komen... In één van mijn favoriete tijden werd er met paard en kar gereisd, maar dat is niet meer hip: ik nam dus de trein. Op het perron te Mechelen ontmoette ik een oude bekende: de Beneluxtrein, waarna er op de toch iets coolere Thalys werd overgestapt.
In Paris-Nord was het snel-snel zoeken naar de métro en de juiste lijn. Snel gevonden en zonder al te veel poespas ter plaatse op de Avenue Grenelle nabij de Eifeltoren.
En wat doe je dan van zodra alles uitgepakt is en een plaatsje gevonden heeft? Juist, een wandelingetje in Parijs maken. Nu weten sommigen dat wandelingen gedurende de laatste weken zo nu en dan al eens uit de hand zijn gelopen (kilometergewijs) en dat is ook nu min of meer gebeurd. Het goede nieuws daarbij is dat dankzij de mooie wandeling ik al heel wat hoogtepunten van Parijs heb gezien, en mij de volgende dagen en weken kan richten op de action culturelle et archivistique waarvoor ik hier ben...
Het weer was echter nog te mooi om geen uitgebreide wandeling te maken: het was niet koud, er stond amper een windje, en het regende niet. Wat wil je nog meer in november?
Ik wilde in de eerste plaats de Eifeltoren nog zien, en dat was geen probleem: het is één van die monumenten in Parijs waar je moeilijk naast kan kijken, zelfs 's avonds... Na de Eifeltoren was de Seine aan de beurt tot ik de Assemblée Nationale en dus ook de Obélisque zag. Daar de Champs Elysées opgewandeld en die ziet er nu al degoutant uit: witte (!) kerststalletjes staan klaar om gedurende de volgende weken de kerstshoppers van allerlei onnuttigheden te voorzien. Het is geen zicht, het is zelfs spuuglelijk, maar de commercie molen draait -ook in crisistijd- gewoontjes door.
Op de terugweg heb ik nog genoten van het lichtspel op de Eifeltoren. Gedurende tien à vijftien minuten wordt dit stukje oud ijzer SCHITTEREND met licht bespeeld. De Fransen stellen op dit vlak niet teleur.
Nu te hopen dat ik dit ook de volgende dagen kan blijven melden, en dan niet alleen over het eten... Ik weet alleszins al wat ik ga moeten kopen. Zie bijgevoegde illustratie.

Tussenstand na één avond in Parijs: ik ben al één keer aangesproken met een vraag die -vind ik- extra bonuspunten oplevert. Op de Champs-Elysées vroegen toeristen waar de Champs-Elysées was (en dan vragen sommige toeristen zich af waarom de Parijzenaars niet steeds vriendelijk zijn, het moet niet gekker worden!) En ik heb ook al één foto voor een groep toeristen mogen maken. Die wisten overigens wel dat ze bij de Arc de Triomphe waren beland...