#Ding 15: Podcasting

Geluid... Radio beluisteren is één van mijn favoriete bezigheden, dus ik zou in principe moeten gecharmeerd worden door deze nieuwe podcast mogelijkheden. Even een aantal podcasts beluisterd, vooral die van archiefinstellingen. Ik weet het echter niet. Sommige van die passages zijn weinig interessant, tenminste naar mijn oordeel. Wat me overigens opvalt, is dat er zoveel -euh- wordt gezegd, niet zozeer in echte presentaties, maar in allerhande historisch materiaal. Dat was me ook opgevallen bij de verwerking van de interviews die ik heb gedaan: het is ongelooflijk hoe weinig er eigenlijk in een interview van één uur wordt verteld... Wat NARA i.s.m. de presenidentiële bibs doet , is vanzelfsprekend fantastisch: podcast en transcriptie: het vergt wel heel wat werk...
Ik ben het overigens volledig eens met mijn collega dat het zoeken in gesproken en video-documenten een stuk moet verbeterd worden. En ik stel bij mezelf vast dat ik toch graag documenten lees. Ik denk dat het te maken heeft met mijn visueel geheugen. Wat me verteld wordt, gaat er langs het ene oor in en langs de andere kant vrij snel weer uit...
Daarmee wil ik echter podcasts helemaal niet als onnuttig beschouwen. Er zijn heel goede toepassingen. Zoals mijn collega aangaf: instructiebladen kunnen op die manier wat verlevendigd worden, maar met een vodcast wordt het nog beter, want dan kan alles zelfs getoond worden.
Voor geluidsfragmenten in het archief lijkt podcast niet meteen geschikt: bij podcasting gaat het -lijkt me- om het publiceren, en niet zozeer om het in een inventaris aanbieden van archiefbescheiden (wow, wat gaan de niet-archivarissen hiervan denken?) Ik kan me wel voorstellen dat we als instelling een podcast service aanbieden om geïnteresseerden te informeren over nieuw vrijgegeven materiaal.
Tenslotte nog dit: ik heb toch nog steeds de indruk dat wat op papier wordt geschreven meer blijvende waarde heeft. Wat er in interviews, programma's en dergelijke meer, wordt verteld, wordt -indien het van belang is- nog steeds op schrift vastgelegd. Totnogtoe leven we nog steeds in een geschreven en schrijvende cultuur. Dat dat in de toekomst misschien zal veranderen, is mogelijk: dan worden podcasts en andere ***casts ongetwijfeld van nature belangrijker.
Nu is het -in mijn beleving- allemaal aardig, maar ik ga er me toch niet veel mee bezig houden. Wél goed dat ik gedwongen werd om even rond te snuffelen: dat kan immers nooit kwaad, tenslotte zal ik niet wijzer worden door alleen maar op een zonnig eiland te verblijven...