Met alle respect, maar dit ding sla ik over: ik heb niks met Twitter: ik vind het persoonlijk idioot, stom, e.d.m. Ik heb het dan ook niet met korte berichtjes waarin je alleen maar korte, doorgaans nietszeggende, booschapjes kan achterlaten. Daarenboven hoeft het bij mij allemaal niet zo direct te gebeuren, meegedeeld worden, enz. Ik ben het type dat soms een e-mail een dag of zo in conceptvorm laat staan vooraleer die te versturen.
Bij Twitter is het doel echter om alles meteen wereldkundig te maken, alsof het op een milliseconde aankomt...
Ongelukken, aanslagen: fantastisch dat je twee seconden later via Twitter op de hoogte bent. Er worden tegenwoordig zelfs extra journaals ingelast waar dan het grote nieuws is dat men nog niet weet wat er eigenlijk gebeurd is, maar dat het wel een schok teweeg heeft gebracht, bij wie en waarom: het is nog niet gekend, en de geïnterviewden kijken dan ook met even vragende ogen naar de interviewer als omgekeerd... Wat een tijdverlies, wat een zonde van het geld en de tijd die mensen daarin stoppen...
Kunnen we niet gewoonweg terug wat minder hectisch, en vooral ook met wat meer diepgang gaan werken? Dus in meer dan 140 karakters, en nadat er is nagedacht.
Bezin eer ik begin. Twitter: ik doe het dus niet!
Dit gezegd zijnde, is het vanzelfsprekend zo dat archiefinstellingen ook op dit terrein iets kunnen doen, om gebruikers te bereiken, die deze manier van communicatie verkeizen. Maar als ik zie dat de Schaghen brief 120 volgers heeft, waarvan er ongetwijfeld enkele tientallen van de instelling zelf zijn, dan vraag ik mij toch wel weer af of het de moeite is om hierin tijd te investeren.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten