#Lutetia - een semi-dag

Vandaag was het tijd voor persoonlijke contacten. Op mijn lijstje stonden in totaal vier mensen... Daarvan had ik er gisterenavond al één ontmoet, en vandaag waren er dus in principe nog drie aan de beurt. In de praktijk was er slechts één (dat was op tijd aangekondigd), want de dame was in Tunesië en het andere contact moest een seminarie leiden over PIL@E.
Bleef dus één contact over, die door vijf mensen op de rooster werd gelegd: we hebben maar meteen een fanclub opgericht... Onze vragen gingen over digitaal en gedigitaliseerd archief.
Daarbij is het toch wel interessant -vind ik- dat een plan de classement, iets wat voor een archivaris één van de fundamenten van een goed en georganiseerd archiefbeheer is, nagenoeg overal (in de dagelijkse praktijk) een illusie is. In Québec gaat men zelfs zo ver dat de archieven die overgedragen worden aan de Archives Nationales soms geheel herordend worden (daar gaat dus het respect voor de oude orde), zelfs indien er in die administratie een classificatieschema was. Kwestie van dat de archivarissen in de Archives het eigenlijk toch beter weten dan de professionals in de ministeries... Kortom, er volgde een hele discussie over overdracht en oude orde.
Wat ik ook niet wist, is dat in de Archives Nationales de zogenaamde cote, volgens de tweetalige archiefterminologie (AT2) van Herman Coppens, het archiefnummer, in feite geregeld een combinatie is van het overdrachtsnummer, een letter (de serie waartoe het overgedragen archief behoort, bijvoorbeeld W, een typisch Frans verschijnsel) en dan nog een nummer (doorgaans een archiefdoosnummer). Ik schrok toch even, want ik heb nog geleerd dat een archiefnummer steeds moet verwijzen naar een intellectuele eenheid, en een doorlopend nummer MOET zijn. Dat staat nog steeds in mijn geheugen gegrift! In de praktijk loopt het ongetwijfeld niet zo'n vaart, maar ik hou toch meer van de manier waarop het in de Lage Landen gebeurt... of toch minstens wordt aangeleerd.
Bij sommige archiefdiensten wordt archief van dezelfde archiefvormer, maar van diverse overdrachten, reeds als één inventaris aan het publiek aangeboden, maar ze bieden nog niet de series in volmaakte volgorde aan. Met andere woorden, het is wel één inventaris, maar de notulen zijn nog niet tot één serie gevormd. Met andere woorden, ook in Frankrijk worden nog niet alle mogelijkheden van de techniek gebruikt om artificiële begrenzingen die door overdrachten de facto worden opgelegd, te niet te doen in de inventarissen. Wordt -volgens mij- nog wel vervolgd.
Ook interessant was te horen dat de Archives Nationales een thesaurus (eigenlijk een aantal) hebben ontwikkeld, en dat die op de website van de Archives Nationales staat. En die is zowel in pdf als in xml ter beschikking. Voor alle duidelijkheid: dit is een thesaurus voor gebruik in de Archives Nationales bij de beschrijving van de overgedragen archieven. Het is dus geen rijksbrede thesaurus zoals Keyword AAA in Australië.
Tenslotte werd er nog gediscussieerd over digitalisering en opnieuw SEDA, de uitwisselingsstandaard in Frankrijk. Ik denk dat ik het reeds vermeld heb, maar in Frankrijk gaat men ervan uit dat archivarissen op het einde van de cycle de vie (er wordt hier met geen woord gerept over het records continuum) nog beschrijvende elementen moeten toevoegen. Daarom dat alle systemen daarin voorzien. Ook opvallend is dat die uitwisselingsstandaard wel rekening houdt met alle ICA normen (ISAD(G), ISAAR(CPF) en ISDF), maar niet met ISO 23081. Voorlopig wordt overigens nog veel handmatig ingevoerd, maar zoals overal hoopt men in de toekomst héél veel te automatiseren...
Na al die bijkomende kennis en discussies zat mijn 'contactdag' er op, en was het tijd voor de lunch. Omdat het weer het toeliet, heb ik in de late namiddag maar even een wandelingetje gemaakt, en zoals de vorige keer is die ferm uit de hand gelopen. Met start in Parc de la Vilette in het noordoosten van Parijs, via het Canal de Saint-Martin en Le Marais langs de Nôtre-Dame via het Institut de France tot aan het Musée d'Orsay om aldaar te beslissen dat het welletjes was.
Daarna heb ik nog wat gewerkt en gesleuteld aan mijn evaluatieformulier van de stage, want morgen is de laatste dag bij de Archives Nationales... Ook aan interessante en leerrijke liedjes komt steeds een einde... C'est la vie!